"سمانه اكبري" كارشناس ارشد مديريت محيط زيست، در اين‌باره به ايرنا، گفت: طبق آمار به دست آمده در كشورهاي صنعتي، به ازاي هر شهروند سالانه يك حلقه تاير مصرف مي‌شود و سرانه مصرفي تقريبي هر شهروند، ‪ ۹‬كيلوگرم تاير در سال است. وي افزود: در كشورهاي صنعتي از لاستيك‌هاي فرسوده به‌عنوان سوخت جايگزين در صنايعي چون سيمان استفاده مي‌شود. اين كارشناس با اشاره به مشكلات زيست محيطي اين تايرها ، گفت : برخلاف ديگر مواد زايد جامد، تايرهاي زايد را نمي‌توان بدون انجام عمليات مقدماتي دفن كرد، از طرف ديگر، تايرهايي كه در طبيعت رها مي‌شوند، خطرات جدي براي محيط زيست و سلامت انسان‌ها به همراه دارند.

وي گفت: همچنين تجمع و دفن تايرها ، آمادگي و قابليت زيادي براي آتش - سوزي دارند، به‌طوري كه آتش گرفتن آنها با دود غليظي همراه بوده و كنترل آن مشكل است. اكبري افزود: اين دودها هيدروكربن‌هاي نسوخته هستند و گازهاي سمي را وارد محيط مي‌كنند، تايرها داراي سولفور ، آهن‌ها و فلزهاي ديگر هستند كه در فضا و شرايط نامناسب باعث آزادشدن مواد و گازهاي خطرناك مي‌شوند. وي بااشاره به مزاياي استفاده جديد از تايرهاي فرسوده ، گفت: استفاده -هاي جديد از تايرهاي فرسوده راه‌حل بسيار جالب ومناسبي براي كاهش ضايعات، كاهش قيمت‌ها و افزايش كيفيت و ايمني محيط زندگي است. اين كارشناس گفت : كاهش زايدات، كاهش قيمت محصولات وامنيت طرح‌هاي عمومي محلي از ديگر مزاياي بازيافت تايرهاي فرسوده است. اكبري در خصوص افزايش كيفيت و امنيت طرح‌هاي عمومي محلي به استفاده از آسفالت باپوشش پلاستيكي در جاده‌هاي محلي ، استفاده از تكه‌هاي كوچك و ريزه پلاستيك و تاير در ديگر كارهاي مهندسي عمران واستفاده از خرده‌هاي پلاستيكي در بازسازي زمين‌هاي بازي اشاره كرد كه فايده همه اينها كمك به چرخه مواد در طبيعت است.

"ناصر سعادت" كارشناس محيط زيست و استاد دانشگاه نيز، بازيافت فيزيكي رايكي از روش‌هاي بازيافت لاستيك‌هاي فرسوده ذكر كرد كه دراين روش لاستيك‌ها با حرارت خارجي گرم و بازيافت مي‌شوند. وي گفت: در اين فرآيند، شبكه‌اي سه بعدي از اتصالات عرضي در جوار انرژي مي‌شكند ومولكول‌هاي پليمر به مولكول‌هاي كوچك‌تر تقسيم مي‌شوند و اين مولكول- هاي كوچك‌تر به‌راحتي با لاستيك خام به عنوان پركننده‌اي تقويتي مخلوط مي‌شوند و لاستيك بازيافت شده را مي‌سازند. اين كارشناس بااشاره به‌روش بازيافت لاستيك از طريق مواد شيميايي، گفت: بيشتر صنايع بازيافت لاستيك از مواد شيميايي استفاده مي‌كنند كه اين مواد معمولا دي سولفيدها يا مركاپتان‌ها هستند كه در حرارت‌هاي مشخص به كار گرفته مي شوند.

سعادت افزود : استفاده از فرآيند بيوتكنولوژي در بازيافت لاستيك شامل فرآيند بيوتكنولوژي براي بازيافت لاستيك و نگهداري آن در محيط باكتريايي و بدون هواست تا سولفورها و سولفوريك اسيدهاي آن بيرون آيند و از اين طريق به راحتي مي‌توان هم سولفور و هم لاستيك بازيافت شده داشت. وي ادامه‌داد: به طور متوسط از بازيافت كامل هر تاير مي‌توان فلز، لاستيك و فيبر نايلوني با كيفيت مطلوب به دست آورد.

وي لزوم استفاده از بخش خصوصي در اين بخش را بسيار با اهميت دانست تا منجر به شكل‌گيري صنايع بازيافتي لاستيك و تاير و بازاريابي‌هاي مربوط شود. اين كارشناس ، گفت: استفاده مجدد از تايرهاي فرسوده در ساخت تايرهاي جديد نيز يكي از مهمترين راه‌هاي بازيافت تايرهاست. به‌گفته وي، از آنجا كه هنگام پردازش تايرهاي فرسوده به منظور استخراج اجزاي مفيد آن عمليات متعددي انجام مي‌گيرد ، به همين دليل محدويت‌هايي در استفاده از اين نوع لاستيك در توليد لاستيك جديد وجود دارد. وي تاكيد كرد: استفاده از تايرهاي فرسوده علاوه بر كمك به پاكسازي محيط زيست و راهي براي دستيابي به زمين پاك ، مي‌تواند مزاياي ديگري همچون كاهش قيمت تمام شده و افزايش كارآيي را به دنبال داشته باشد كه نيازمند مديريت قوي در بخش مواد زايد جامد است.